Naam:	Bauke Mollema
Geboortedatum:	26 november 1986
Geboorteplaats:	Groningen
Woonplaats:	Leeuwarden
Lengte:	1,83 meter
Gewicht:	65 kilo
Rustpols:	45
Maximum hartslag:	201

De eerste jaren
Geboren in Groningen op 26 november 1986 ben ik opgegroeid in het nabij gelegen dorp Zuidhorn. Mijn middelbare schooltijd bracht ik door in Groningen. In het traject Zuidhorn-Groningen (12 km) ligt het begin van mijn wielercarrière: iedere dag met weer en wind op de fiets naar school. Echter, aan wielrennen dacht ik eerst nog niet. Andere sporten interesseerden mij meer: voetbal, tennis, hardlopen en ook nog een korte tijd ijshockey. De enige aansluiting met wielrennen was dat mijn overgrootouders fabrikant waren van de Phoenix fiets. Wel ben ik opgegroeid in een sportieve omgeving en was sporten belangrijk. Ik volgde vanaf eind jaren 90 fanatiek de Tour de France, en ook heb ik de renners tijdens vakanties een aantal keren van dichtbij kunnen zien. Hoewel iedere dag op de fiets naar school, echt vervelen deed het mij niet. Integendeel, het werd een sport, steeds sneller op school en terug weer in Zuidhorn te arriveren. Voor mijn 16e verjaardag kreeg ik een Raleigh; ook 16 jaar... Een botsing betekende het einde van de Raleigh, die werd opgevolgd door een paars-roze Koga Miyata, met klikpedalen nog wel! Het wielrennen begon nu quasi serieuze vormen aan te nemen. Vrijwel dagelijks maakte ik tochten van 50-100 km door de provincie. Eind 2004 meldde ik mij bij de Noordelijke Wielervereninging Groningen, waar ik dat jaar alleen nog kort zou meetrainen met de junioren.


De NWVG
In 2005 reed ik mijn eerste wedstrijd bij de beloften, de ronde van Zuid-Holland. Het was geen succes. Zonder enige koerservaring en koersinzicht was de wedstrijd voor mij al na 100 km voorbij. Een week later, tijdens een Duitse klassieker genaamd Köln-Schuld-Frechen, ging het al een stuk beter en wist ik in het peloton de finish te halen. Daarna maakte ik progressie. In mijn eerste etappekoers, de Tryptique Ardennais, behaalde ik een 25e plek. Deze wedstrijd deed mij realiseren dat mijn toekomst waarschijnlijk in wedstrijden buiten Nederland zou liggen, aangezien ik vaak met de beteren omhoog reed. Hoe langer en steiler de klim, hoe beter. Mijn hoogtepunt van 2005 was mijn overwinning tijdens een lastige wedstrijd in het Belgische Vodelée. Een heel mooi gevoel om als eerste de finishlijn te passeren.

In 2006 zou ik ook nog voor de NWVG van ploegleider Jan Boender rijden. Inmiddels was ik sterker geworden, wat ondermeer resulteerde in een aantal mooie klasseringen. Dankzij een 3e plaats in de Omloop van Alblasserwaard (en een telefoontje van mijn ploegleider Thijs Rondhuis met de bondscoach) mocht ik met de nationale selectie mee naar de Flèche du Sud in Luxemburg, waarin ik 12e zou worden. Mede door dit resultaat mocht ik de rest van het jaar nog een aantal keren als gastrenner met andere ploegen mee. Ik deed dat graag, want het rijden van etappekoersen vond ik veel mooier dan het rijden van klassiekers en criteriums in Nederland. Met de WV de Maaskant (waar ik toen ook nog nooit van gehoord had) mocht ik begin augustus mee naar de ronde van León in Spanje. Met 5 man 1900 kilometer in een klein busje was geen pretje, maar het was het zeker waard! Ik won de tweede etappe door in de laatste 2 kilometer weg te springen uit het peloton. In León werd ik toen al door Nico Verhoeven benaderd of ik het jaar daarop voor de Rabobank opleidingsploeg wilde rijden. Natuurlijk wilde ik dit! Vanaf 1 augustus 2006 was ik overigens nog stagiair voor Team Löwik Meubelen, waarvoor ik nog 2 etappekoersen in de Alpen zou rijden.

Na mijn eindexamen VWO ben ik aan de Rijksuniversiteit van Groningen een studie Romaanse talen en culturen begonnen en ook in Groningen gaan wonen. Ik woon daar nog steeds, ben echter al snel van studie veranderd, heb mijn propedeuse Economie en Management behaald, maar ben daarna ook met die studie gestopt: het wielrennen kwam nu op de eerste plaats.
 

Rabo Continental Team
In 2007 reed ik dus voor het eerst in het shirt van de Rabobank. Ik kreeg te maken met professionele begeleiding en trainde voor het eerst met trainingsschema’s, gemaakt door Louis Delahaye. Ik leerde snel bij door het rijden van vele etappekoersen en profkoersen. Het zou een erg succesvol seizoen worden. In juni won ik Circuito Montañés in Spanje, mede door een ritzege in de koninginnenrit, en in september voegde ik de Tour de l’Avenir aan mijn erelijst toe. De prestaties in 2007 waren voldoende om een contract bij de Pro-Tour ploeg van Rabobank binnen te slepen. 



Profdebuut
Het eerste seizoen tussen de 'grote mannen' verliep redelijk succesvol. Persoonlijke hoogtepunten waren mijn 3e plaats in een etappe in Castilla y León, mijn 6e plaats daar in het eindklassement en een sterke Ronde van Duitsland. Bij hoogtepunten horen ook dieptepunten. Mijn elleboogbreuk in Romandië en een WK-griep reken ik daartoe. Het jaar 2009 zou echter het grootste dieptepunt in mijn wielercarrière worden. In april werd de ziekte van Pfeiffer vastgesteld, en het zou tot september duren voordat ik weer officiële wedstrijden zou rijden. Mijn rentree verliep voorspoedig, en in de laatste wedstrijden in oktober had ik het gevoel weer helemaal de oude te zijn. Dat bleek in 2010. De Giro d'Italia, met start in eigen land, verliep met een 12e plek in het eindklassement uiterst succesvol. In de ronde van Polen boekte ik mijn grootste overwinning tot nu toe. Ik schreef de koninginne-etappe op mijn naam en werd 3e in het eindklassement. De goede lijn van 2010 hoop ik ook dit jaar door te trekken.