Bauke Mollema geeft zijn toch al mooie seizoen een prachtige bekroning met ritwinst in Polen.

Wielerkenners roemen Bauke Mollema steeds vaker als een van de aanstormende Nederlandse wielertalenten. Een klimmer en klassementsrenner zoals ploeggenoot Robert Gesink. Afkomstig uit de 'keuken van Nico en Piet', het Rabo Continental Team en dit seizoen na het door ziekte verloren jaar 2009 weer helemaal tussen mannen van staal. Twaalfde in een prachtige Giro d'Italia. Maar vrijdag kwam de bekroning in de zesde etappe van de Ronde van Polen, een ProTourkoers nota bene. "Mijn eerste zege bij de profs, maar veruit ook de allermooiste overwinning van mijn hele carrière. Hier kun je lang van genieten."

Heb je nog even gedroomd na het klassement na je aanval?
"Nou, je denkt er natuurlijk wel aan, maar eigenlijk had ik al snel in de gaten dat die eerste plaats toch ver weg was. Het verschil is volgens mij nooit groot genoeg geweest en het zat er natuurlijk in, dat ze in de laatste kilometer dichterbij zouden komen. Ik reed al een paar kilometer volle bak en die gasten achter me zaten in groep. Dat kost gewoon minder energie. Ik dacht wel aan een beter klassement, maar de insteek was eerst en vooral de etappe. Die wilde ik ten koste van alles winnen."

Opvallend was jouw juich-gebaar. Heel bescheiden en vooral supersnel.
"Het was wel jammer dat ik niet vol kon juichen. Dat is ook een moment van intens genieten, maar ik reed vol door tot op de streep, want ik dacht toch aan mijn klassement. Achter mij stonden ze ook niet stil en iedere seconde kon tellen. Daarbij komt dat meteen na de finish weer een scherpe bocht lag. Het had geregend en was glad, ook door stickers op de weg. We waren er al een paar keer voorbij gekomen, dus wist ik wat me te wachten stond. Achter mij viel nog iemand. Dus was het hard nodig om zo te finishen?

Waar geniet je nu meer van? Van de Giro of van deze etappe en ronde?
"De Giro was een prachtige belevenis. De twaalfde plaats in het klassement gaf veel voldoening, maar dit biedt toch nog meer moet ik zeggen. In een ProTour-wedstrijd met aankomst bergop een etappe winnen na zo'n solo. Ik win niet vaak. Volgens mij zijn er nog veel meer wielrenners die niet vaak winnen en als je dan op deze manier in een ProTour-ronde een van de belangrijkste etappes kunt winnen terwijl je ook goed in het klassement staat, dan besef je wel dat het heel bijzonder is. Op deze momenten moet ik ook aan het afgelopen seizoen denken. Een verloren jaar en nu dit. Dat maakt het gevoel allemaal nog intenser."

Donderdag was de aanval van Martin vergelijkbaar met die van jou. Heb je nog terug gedacht aan jouw tegenaanval in die etappe?
"Achteraf is het inderdaad wel jammer dat dat niet lukte. Maar ik moet zeggen dat Martin ook wel heel erg hard wegreed. Ik zat bovendien op dat moment iets te ver naar achteren. Of ik mee kon, weet ik niet. Misschien wel, misschien niet. Het was wel jammer dat we in onze groep niet tot overeenstemming konden komen. Het was hollen en stilstaan en afwachten. Daar heeft Martin zijn voorsprong kunnen pakken en misschien wel de ronde mee gewonnen. Maar ik ben desondanks heel erg blij met dit resultaat. Een etappe winnen en misschien wel derde worden in de eindstand. Mijn seizoen is zeer geslaagd."

Bron: Rabosport.nl
 

Tweet